Wyobraź sobie, że budujesz coś z pasją przez lata, a nagle wszystko obraca się w dym. To właśnie przytrafiło się Viktorii Skritulskaitė, byłej wojskowej i samotnej matce, której ukochana stajnia „Kariūnas” w Pakaunė spłonęła doszczętnie. Ta tragiczna noc odebrała jej nie tylko marzenia, ale i dach nad głową, a także zabrała życie kilku spośród jej ukochanych zwierząt.
Jako artykułów, które mają wywołać emocje i skłonić do myślenia, postanowiłem przyjrzeć się tej historii bliżej i przedstawić Wam, dlaczego warto o niej pamiętać, nawet jeśli nie jesteśmy bezpośrednio zaangażowani.
Noc, która zmieniła wszystko
Jeszcze niedawno świat wstrzymał oddech, gdy płonęła inna stajnia. Wtedy byliśmy w stanie współczuć, ale teraz to uderzyło blisko. Viktorija, która poświęciła trzy lata życia na budowanie „Kariūnas”, straciła wszystko.
Ogień nie wybiera
Jak opisuje to sama Viktorija, ogień był bezlitosny. Pochłonął nie tylko budynki, ale także wspomnienia, dokumenty, zdjęcia i paszporty koni. Najbardziej bolesna jest strata „Gwiazdki”, 18-letniej towarzyszki, która zginęła w płomieniach.
- Pogrążona w bólu Viktorija wspomina, jak strażacy i medycy próbowali ratować jej ukochaną klacz.
- Ogień zabrał również kocięta i inne zwierzęta, które próbowały się ukryć.
- Nawet kurki straciły swoje schronienie.
Wsparcie od przyjaciół i społeczności
W obliczu takiej tragedii, wsparcie bliskich jest nieocenione. Przyjaciółka Viktorii, Toma Baranauskienė, znana w Kownie osoba, natychmiast zorganizowała pomoc.
„Moja bliska przyjaciółka przeżyła straszną tragedię. Bardzo proszę wszystkich o pomoc, jaką tylko możecie. Mama z córką straciły dom, źródło utrzymania/pracę – bo wszystko, co tak kochała i do czego dążyła – zniknęło z płomieniami…” – napisała na Facebooku.
Czym możesz pomóc?
W takich chwilach liczy się każdy gest. Nawet niewielka wpłata może pomóc odbudować to, co zostało zniszczone.
Wsparcie można przekazać na konto:
VšĮ Senojo ąžuolo arklidė
LT817300010189870860
Lekcja życia w obliczu tragedii
Choć strata jest ogromna, Viktorija znajduje siłę. Jak sama mówi, w takich chwilach docenia to, co najcenniejsze – życie swoje i swojej córki.
„Dopiero w takich chwilach zdajesz sobie sprawę, jak wielkim szczęściem jest to, że Ty i Twoje dziecko żyjecie. W takich momentach nie możesz prosić o nic więcej, tylko dziękować losowi…”
Wierzy, że wspólnymi siłami uda się odbudować domy i wrócić do pracy jeszcze silniejsi. To daje nadzieję i pokazuje siłę ludzkiego ducha w obliczu największych przeciwności.
A Wy, czy mieliście kiedyś do czynienia z podobną tragedią? Jak poradziliście sobie w najtrudniejszych chwilach?
